Demin perdeye takılıp evi istila etmeye çalışan bir hamamböceği gördüm. Pardon o sadece yolunu kaybetmiş ve bizim yarattıklarımız arasında evini bulamayan bir zavallı. Asıl istilanın ''zavallı'' askerleri bizler ve yıllar sonra tarih kitaplarında isimlerimiz olmayacak. İnsanlık bizden övgüyle bahsetmeyecek. Çıkar yolu bulamıyoruz. Tünelin ucunda beyaz ışık yok.Öylece yaşayıp gidiyoruz işte.Nesilden nesile de en kutsal bilgimiz buymuş gibi aktarıyoruz. Seçme şansı bırakmıyoruz. Çünkü artık dinlemeyi de beceremiyoruz. ''İsyankar'' bir gençlik yaratıyoruz, sürekli yaftalıyoruz. Bencillik içimize işlemiş zift gibi tek çaresi kökten yok ediş. Fırtınada savrulup giden yapraklar gibiyiz ancak onların bile bir amaçları var. İnsanlık tarihin en uzun uykusunda şuan. Yok oluşun kabuslarında geziniyoruz. Her gece herbirimizin terler içinde kalktığı bu rüyayı birbirimize bile itiraf edemiyoruz.
Arzu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder