tarifsiz

Doğum günüm.
Buruk bir sabaha uyandım. Annemin sabah neşesi bile gizli gözyaşlarıma engel olamadı.
Garip çünkü. Çünkü, eksik.
Sanırım, özel günlerde "eksik" daha bir eksik. Boğaza oturan bir yumruk. Gününü özel yapan özel insanın yokluğu.
Babam.
Şimdi yoksun.
Çok şey geçiyor zihnimden, yüreğimden. Doluyum, hem de çok. Çok şey birikti. Tek başımayım, sensiz. Senin beni mutlu eden neşen artık yok. Gülen yüzün artık yok. Beni sevdiğini gösteren bakışın artık yok. Varlığımı hatırladığım, doğduğum günde, beni "var" eden sen "yok"sun!
İnsanın kendine yaptığı en büyük kötülük: eski zamanlar.
Hatırlıyorum son doğum günümü...
Seni çok seviyorum baba.
Beni yukarıdan bir yerlerden izlediğini bilerek, umutluyum. Mutlu olmak için sebebim var, mutlu olmamı isterdin bugün. Merak etme, sevdiğim insanlarla geçireceğim bu günümü, sanma böyle gözlerim hep yaşlı olacak. Kızarsın biliyorum, dayanamazsın hiç ağlamama. Bütün kızgınlığında dayanamaman değil miydi zaten hep? Sevgilin de uğrayacak yanımıza, kıskanma sakın..
Balki deminden beri oturmuş yüzüme bakıyor, beni izliyor. Anladı sanırım sana yazdığımı. Teşekkür ediyor sana, beni dünyaya getirdiğin için.

:)

Huzur içinde uyu aşkım.

dilara.