Sokakların arkasında bilmediğim yüzler, anlamsız bakan solgun ve hastalıklı gözler.Düşmanca ve vahşice ,anlaşılmaz seslerle konuşurlar. Ne dediklerini anlayamam , onlara dokunamam . Etrafımda görünmez duvarlar, hapsedildim yalnızlığıma . Zincirlerim çelikten , kırıp kaçamam. Dumanlı camları kafesimin , dışarı bile bakamam. Kemiklerim ağrılar içinde , koşamam. Peki sen niçin öyle uzak durursun bana? Tüm bunlar rüyada, sevdiğim, sen yok musun? Bu sonsuz uçuruma aslında hiç gelmedik mi? Gözlerimi kapasam geri uyanabilir miyim?
Arzu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder