Erken biten güzel bir gece. Bu üzücü. Saçma giden gecelerin uzunluğu ve güzel gecelerin kısalığı. Evdeyim. Kapanan ışıklar, kapanan gözler. Var olduğum için mutlu ve huzurlu bir yürek...
Yine ben, kendimle... Düşünmekten daha iyisi uyumak. Şimdi ise pek mümkün değil. Bana kalana dönüyorum. Neden takılıp kalmışım? Kafam, duygularım yine allak bullak. Belkide hissizlik. Şimdi bir ikinci kişi. Önümde iki yol. Biri karanlık, diğeri kararmak üzere. Biri hiç olmamış gibi, aynı eski yabancı. Diğeri ise, uzak ama daha yakın. Herşeyinle hissettiğin biri nasıl yabancı olabilir? Bu kadar uzak biri ne kadar yakın durabilir? Mesele tanımak, buna fırsat vermek, emek vermek. Uzak kalmak kaybediş...
dilara.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder